Νάσος Νικόπουλος

Ο Νάσος Νικόπουλος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1926. Μετά τις βασικές εγκύκλιες σπουδές που διακόπηκαν με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου έλαβε μέρος στην αντίσταση του ελληνικού λαού εναντίον των Ιταλογερμανών εισβολέων, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και σκηνοθεσία θεάτρου. Στα Γράμματα εμφανίστηκε από τη δεκαετία του ’50 με σκόρπια δημοσιεύματα αισθητικού και ποιητικού λόγου σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά όπως «Εστία», «Επιθεώρηση Τέχνης», «Νεοελληνικός Λόγος», «Θερμοπύλες», «Προσανατολισμοί», «Πολιτικό Κριτήριο», «Τομές» κ.α. Το πρώτο του ποιητικό βιβλίο ήταν η  Έξοδος από τη νηνεμία (Αθήνα, 1959) και ακολούθησαν Ήχος Χάλκινος (Νέστωρ, 1961), Αυλός από ξύλο και σίδερο (Νέστωρ, 1963), Φως από μεσημέρι (Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων, 1965), Σχέδιο για μεγάλες επιφάνειες (Αθήνα, 1970), Ο ανθρωπισμός στο θέατρο του Τσέχωφ (δοκίμιο 1972). Πρόλογος και σχόλια στην έκδοση «Άπαντα τα θεατρικά» του Άντον Τσέχωφ (δοκίμια 1973), Τα συμβάντα και ο τοίχος (Αθήνα, 1974), Η κατάθεση (Αθήνα, 1976), Η ελπίδα στο θέατρο του Άντον Τσέχωφ (δοκίμιο 1978), Συμπληρωματική Κατάθεση (Αθήνα, 1978), Τριάντα και μια νωπογραφίες (Αθήνα, 1981), Υλικά από κατεδάφιση (Αθήνα, 1984), Έαρ το ερχόμενον (Αθήνα, 1986), Το Χρονικά της γενέθλιας πόλης (Αθήνα, 1988). Ποιήματά του έχουν μεταφρασθεί στα γαλλικά, βουλγαρικά και ρουμανικά.

Από το 1960, παράλληλα με την ποίηση, ασχολήθηκε συστηματικά και με την αισθητική και κριτική του θεάτρου ως τακτικός συνεργάτης σε διάφορα περιοδικά. Από το 1978 μέχρι το 1987 ήταν ο τακτικός θεατρικός κριτικός της εφημερίδας «Αυγή».

Διετέλεσε επί σειρά ετών σύμβουλος για τα πολιτιστικά στο Δήμο Αθηναίων. Ήταν μέλος του Δ.Σ. του «Θεάτρου του Πειραιά» και ιδρυτικό στέλεχος του «Θεάτρου Εξαρχείων».

Πέθανε στην Αθήνα το 1991.

Μεταθανατίως εκδόθηκε το 1995, από τις εκδόσεις Δελφίνι και το Μουσείο και Κέντρο Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου, ο τόμος Κρίσεις για το Νεοελληνικό Θέατρο, με μία επιλογή κριτικών κειμένων του.